انسان های نئاندرتال از كدام استان ایران به اروپا رفتند؟

تور مسافرتی: باستانشناس و پژوهشگر دوران پارینه سنگی اظهار داشت: بر مبنای شواهد و یافته های دیرینه شناسی احتمال اینكه مازندران مهم ترین كریدور ارتباطی انسان های نوسنگی از آسیا به اروپا باشد وجود دارد.
به گزارش تور مسافرتی به نقل از ایسنا، الهام قصیدیان دیرینه شناس و پژوهشگر دوران پارینه سنگی در نشست علمی دیرینه شناسی اولین ساكنان مازندران كه در اداره كل میراث فرهنگی و گردشگری استان مازندران برگزار شد، اظهار نمود: سنگ در زندگی انسان های ماقبل تاریخ عنصر بسیار مهمی تلقی می شده و یكی از اساسی ترین ابزارهای شكار بوده است.
وی با اشاره به اینكه در زمانی كه فلز نبوده تنها ابزاری كاربردی كه ماندگاری بالایی هم داشته سنگ بوده است، خاطرنشان كرد: در این دوران كه به پارینه سنگی معروف است، انسان اولیه با تراش های كوچكی در سنگ ها و تولید تیزی در آن استخوان، گوشت و چوب را می بریده است.
این دیرینه شناس با اشاره به اینكه پركاربردترین سنگی كه در این دوران استفاده می شده سنگ چخماق بوده است، خاطرنشان كرد: به علت سیلس بالای این نوع سنگ با كمی برش بعنوان سرنیزه یا در دباغی پوست به كار می رفته است.
قصیدیان با اشاره به اینكه نخستین سنگ هایی كه انسان های اولیه از آن بعنوان ابزار شكار استفاده می كردند، قلوه سنگها بوده اند، اظهار نمود: انسانهای دوران پارینه سنگی كه اغلب در كنار رودخانه ها سكنی داشتند، كم كم دریافتند كه با برش هایی روی قلوه سنگ های اطراف رودخانه و تولید تیزی می توانند كارایی آنرا بالا ببرند. هنوز در قسمت هایی از آفریقا و آمریكا، مردمان بومی از این روش استفاده می نمایند.
وی تصریح كرد: انسان های دوران پارینه سنگی از این سنگ ها برای شكار ماموت و گوزن كه یكی از منابع مهم غذایی این دوران بوده است، استفاده می كردند.
این دیرینه شناس اظهار داشت: مهم ترین ضعف انسان های پارینه سنگی این بود كه تنها حیوانات بزرگ را می توانستند با این ابزار شكار كنند و توان شكار حیوان كوچك را نداشتند ازاین رو با شروع تغییرات اقلیمی و سرد شدن هوا، حیوانات به مناطق گرمسیر كوچ كردند و این انسان ها مهم ترین منابع غذایی خویش را از دست داده و منقرض شدند.
قصیدیان خاطرنشان كرد: از حدود ۴۰۰ هزارسال پیش یعنی در دوران پارینه سنگی میانی، انسان هایی پا عرصه زیست نهادند كه توانستند با سنگ ابزارهایی ظریف تر درست كرده و حیوان كوچك جثه چون خرگوش و پرندگان را هم شكار كنند.
وی با اشاره به اینكه دست افزارهای دوران پارینه سنگی عموما ساخته دست انسان های نئاندرتال است، خاطرنشان كرد: در این دوران انسان ها هنر نقاشی دیواری را اختراع كردند و توانستند مجسمه هایی از عاج و استخوان بسازند.
این دیرینه شناس درباره علت اهمیت مازندران در دوران پارینه سنگی خاطرنشان كرد: بنا بر شواهد و اسناد موجود، آفریقا قدیمی ترین سكونتگاه های انسان اولیه است اما با عنایت به تغییرات اقلیمی و كمبود موادغذایی انسان ها مجبور به مهاجرت از این منطقه شدند. انسان های اولیه از ۲ مسیر می توانستند از آفریقا خارج شوند، یك راه شاخ آفریقا و مسیر اریتره و راه دیگر با استفاده از مسیر مصر و فلسطین به اروپا بوده كه وضعیت اقلیمی مناسبی داشته و توانستند از این طریق كوچ كنند.
وی با اشاره به اینكه ایران در مركز و كانون مهاجرت این انسان ها قرار داشته است، اظهار داشت: به علت شرایط مساعد، ایران می توانسته سكونتگاه خوبی برای انسان های اولیه باشد.
این دیرینه شناس با اشاره به كاوش هایی كه در غارهای مازندران صورت گرفته است، خاطرنشان كرد: برپایه كاوش ها، قدیمی ترین غارهای مازندران به ۱۱ تا ۱۳ هزار سال پیش می رسد كه این با زمان انسان های نئاندرتال بسیار فاصله دارد.
وی با اشاره به اینكه طی كاوش هایی كه در منطقه یانه سر انجام شده احتمال می رود كه مازندران مهم ترین كریدور ارتباطی انسان های نئاندرتال از آسیا به اروپا بوده است، تصریح كرد: به علت وجود غارها و پناهگاه های صخره ای مختلف و رودخانه های فراوان در این منطقه، یانه سر و شرق مازندران می تواند یكی از گزینه های مهم ارتباطی انسان های دوران پارینه سنگی از آسیا به اروپا باشد. این تنها یك احتمال است و باید تا پیداشدن شواهد و بقایای استخوانی مطالعات و جستجوهای بسیاری صورت گیرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *