تور مسافرتی: به گزارش تور مسافرتی، قلعه شوش یادگاری از دوره قاجار در استان خوزستان است که تکه ای از چغازنبیل و کاخ داریوش را در خود به امانت محفوظ داشته است.
خبرگزاری مهر؛ گروه استان ها: قلعه شوش یادگاری از دوره قاجار در استان خوزستان است که تکه ای از چغازنبیل و کاخ داریوش را در خود به امانت محفوظ داشته است. این قلعه که از جاهای دیدنی شوش به شمار می آید، در نزدیکی خیلی از جاذبه های تاریخی این شهر قرار دارد.
قلعه شوش یا قلعه فرانسوی ها مکانی مناسب برای افراد مشتاق تاریخ و معماری تلفیقی ایرانی اروپایی است. در این قلعه چشم انداز زیبایی از شهر را قابل مشاهده می باشد.
قلعه شوش در حقیقت در امتداد حفاری های باستان شناسان در سایت تاریخی شوش تولید شده است و به صورتی یادگاری از آن دوره شمرده می شود. در بین دیوارهای این قلعه آجرهای کتیبه مانندی با خط میخی به چشم می خورند که همگی از منطقه باستانی شوش به دست آمده اند؛ آجرهایی که از عوامل اصلی جذابیت این قلعه هستند.
قلعه شوش از جاهای دیدنی استان خوزستان به شمار می آید و در شهر شوش و خیابان طالقانی روی تپه آکروپل واقع شده است. این قلعه تا مرکز شهر شوش، تنها دو کیلومتر (حدود چهار دقیقه) فاصله دارد. فاصله قلعه شوش تا شهر دزفول و اهواز به ترتیب، ۳۵٫۵ کیلومتر (۴۲ دقیقه) و ۱۱۸ کیلومتر (۹۵ دقیقه) است. قلعه شوش با تهران هم ۶۸۰ کیلومتر (هشت ساعت و ۱۰ دقیقه) فاصله دارد. این قلعه بر فراز تپه باستانی شوش در نزدیکی تعدادی از مشهورترین دیدنی های شوش مانند موزه شوش، کاخ آپادانا و آرامگان دانیال نبی قرار گرفته است.
نخستین بار، «بنیامین تودلایی» جهانگرد اروپایی در بازدید از منطقه شوش قدمت آنرا تشخیص داد. او بدون انجام هیچ نوع حفاری این منطقه را همان شوشان اعلام نمود که در تورات از آن یاد شده است.
داستان ساخت قلعه شوش را باید در تاریخچه حفاری های تپه باستانی شوش جست وجو کرد. نخستین حرکت های دیرینه شناسی در محوطه تاریخی شوش در سال ۱۸۵۱ توسط کنت لفتوس انگلیسی شروع شد. حدود ۳۰ سال بعد یک زوج فرانسوی به اسامی مارسل اوگوست دیولافوا و ژان دیولافوا به ایران سفر کردند. آنها در سفرنامه خود توضیحات کاملی در مورد شهر باستانی شوش ثبت و بعد از بازگشت به فرانسه مدیر موزه لوور را قانع کردند تا هزینه تحقیقات دیرینه شناسی در شوش را بپذیرد. بدین سان با وساطت پزشک فرانسوی ناصرالدین شاه، دکتر تولوزان، آنها موفق شدند با دربار ایران قراردادی برای کاوش تپه باستانی شوش ببندند. آنها تحقیق و کاوش در منطقه شوش را در تاریخ هفت دسامبر ۱۸۸۴ شروع کردند.
مطابق قرارداد بسته شده با دولت وقت، حق کاوش دیرینه شناسی در ایران به قیمت ۱۰ هزار تومان به فرانسوی ها واگذار شد. البته آنها باید آثار فلزی کشف شده را به ایران تحویل می دادند و سایر آثار را بطور مساوی میان دو کشور تقسیم می کردند. بند بعدی قرارداد هم این بود که در صورت تمایل ایران برای فروش آثار، کشور فرانسه در اولویت باشد.
مدتی بعد از ورود دیولافوا و همکاران وی به ایران، مخالفت های مردم بومی با حضور آنان در منطقه شروع شد و مردم برای ابراز مخالفت و اعتراض از دادن غذا و جای خواب به آنها امتناع می کردند. حضور گروه فرانسوی در منطقه مصادف با شیوع بیماریهای مختلف، باران های سیل آسا و خورشید گرفتگی شده بود؛ بلایایی که مردم محلی، آنرا ناشی از بی حرمتی این گروه خارجی به آرامگاه دانیال نبی می دانستند.
هیأت دیرینه شناسی بدون چاره و بدون مکانی برای اقامت در شوش، در حفاری و کاوش پیشرفت چندانی نکردند. آنها برای اقامت تنها می توانستند از چند خانه کپری بهره گیرند که برای زوار آرامگاه دانیال نبی تولید شده بود. مخالفت ها و محدودیت ها به تدریج سبب شد که دیولافوا و همکاران او بطور مخفیانه در اطراف محوطه باستانی شوش چادر بزنند و پس از مدتی اتاقک های گلی برای خود بسازند.
دیولافوا در دست نوشته های خود به این نکته اشاره کرده که زندگی کردن زیر چادر آسان نبوده است و با وجود مسلح بودن اعضای گروه، آنها نمی توانستند آثار باستانی کشف شده را زیر چادر نگهداری کنند؛ چونکه این کار اصلاً عقلانی نبود. در زمان حضور دیولافوا در شوش، هیچ اقدامی برای تأمین امنی