به گزارش تور مسافرتی به نقل از ایسنا، محسن سعادتی در این زمینه اظهار داشت: در جهت شناسایی منشا آب و حوضه آبگیر بستر آب چشمه علی، عملیات حفاری محدوده این چشمه توسط شرکت مترو تهران و با دستور دادستانی شهرستان ری شروع شده است. این حفاری علاوه بر بررسی وضعیت بستر آب، با هدف شناسایی منشا آب و حوضه آبگیر و همینطور شناسایی دلایل تأثیرگذار بر خشک شدن چشمه و عرضه راهکارهای عملیاتی برای احیای آن به انجام می رسد.
او اضافه کرد: مبحث خشک شدن بستر آب چشمه علی شهر ری به عنوان یکی از مسایل مهم میراث فرهنگی این شهر همواره تا رسیدن به نتیجه مثبت در دستور پیگیری قرار دارد. پیگیری های لازم با همکاری دستگاههای مرتبط ادامه می یابد تا شرایط برای احیای این اثر پرارزش تاریخی فراهم گردد.
«چشمه علی» که در دامنه کوه بی بی شهربانو در حاشیه «شهرری» قرار دارد، یکی از مهم ترین آثار طبیعی و تاریخی منطقه است که در طول هزاره ها نقش حیاتی در تأمین آب، زندگی و ایجاد سکونت های اولیه در این بخش از فلات مرکزی ایران بازی کرده است. قدمت سکونت و استفاده از این چشمه برپایه مطالعات دیرینه شناسی به دوره های نوسنگی بازمی گردد و برخی تحقیقات عمر تمدن پیرامون آنرا بین ۷ تا ۱۰ هزار سال برآورد کرده اند، به صورتی که این مکان در طول تاریخ پذیرای جمعیت انسانی بوده و تاثیر مهمی در ایجاد اجتماعات گذشته داشته است.
طی دهه های گذشته جریان آب این چشمه که زمانی همواره با آبدهی نسبی شناخته می شد، به صورت محسوس کاهش پیدا کرد. اولین نشانه های افت قابل توجه در اوایل دهه ۱۳۹۰ پدیدار شد و در سال ۱۳۹۶ برای مدتی جریان آب بطور موقت قطع شد. هرچند بعد از آن تا حدودی بازگشت آب مشاهده شد، اما از حدود سه سال اخیر بستر چشمه به صورت کامل خشک و بی آب شده است که این وضعیت به عنوان یک بحران محیط زیست و فرهنگی در بین کارشناسان و فعالین میراث فرهنگی مطرح است.
کارشناسان دو عامل عمده را در خشک شدن کامل چشمه مؤثر دانسته اند: تغییر مسیر و انسداد مجاری طبیعی آب در اثر پروژه های عمرانی و حفاری های مترو و افت سطح آب های زیرزمینی به علت خشکسالی و بهره برداری بی رویه از منابع آبی. برخی تحلیل ها حفر تونل های خط ۶ متروی تهران و راه اندازی ایستگاه ها را در پایین آوردن آبدهی این چشمه اثرگذار دانسته اند، هرچند برخی مقامات پروژه های عمرانی کاهش بارندگی را عامل اصلی معرفی کرده اند. در کنار این مباحث، مردم محلی و فعالین میراث فرهنگی بارها نسبت به رها شدن بستر چشمه و تهدیداتی که توسعه شهری برای بقا و احیای آن ایجاد کرده، اخطار داده اند.
حرف آخر اینکه قدمت سکونت و استفاده از این چشمه برپایه مطالعات باستان شناسی به دوره های نوسنگی بازمی گردد و برخی تحقیقات عمر تمدن پیرامون آن را بین ۷ تا ۱۰ هزار سال برآورد کرده اند، به صورتی که این مکان در طول تاریخ پذیرای جمعیت انسانی بوده و تأثیر مهمی در ایجاد اجتماعات گذشته داشته است. هرچند پس از آن تا حدودی بازگشت آب مشاهده شد، اما از حدود سه سال گذشته بستر چشمه به شکل کامل خشک و بی آب شده است که این وضعیت بعنوان یک بحران محیط زیست و فرهنگی در میان کارشناسان و فعالین میراث فرهنگی مطرح است.
منبع: تور مسافرتی
